Wevelgem

Op een raam van het Sint-Pauluscollege in het Vlaamse Wevelgem hangt een poster: 'Joegoslavië? Wat hebben wij daarmee te maken?' Even denk je aan een campagne die waarschuwt voor de gevaren van afscheiding en separatisme. België zou immers ook op barsten staan. Leuk idee van die school. De klassen een tot en met zes spelen elk een Joegoslavische republiek en discussiëren in een federaal parlement over wel of niet bijelkaarblijven, hoe de welvaart onderling te verdelen en welke minderheid hoeveel rechten krijgt. Allemaal met het doel meer België-gevoel in deze uithoek van Vlaanderen te kweken. Met zo'n campagne hebben de posters niets te maken. Het schoolgebouw was in een vorig leven het paviljoen waarmee Joegoslavië zich presenteerde op de Wereldtentoonstelling Expo 58. Het ontwerp van architect Vjenceslav Richter zou oorspronkelijk in de lucht zweven, hangend aan stalen kabels. Maar dat ging zelfs de Belgische organisatoren te ver. Na afloop van de Expo stond het te koop. Het demontabele gebouw was precies wat een pater uit Wevelgem zocht voor zijn school in oprichting. Het ding werd naar het 'boerengat' Wevelgem (aldus de schooldirecteur) verplaatst, waar het voor nogal wat ophef zorgde. Na een halve eeuw is het nogsteeds het meest elegante en moderne bouwwerk in de omgeving. In het jubileumjaar is met plakletters 'Jugoslavija' op de gevel aangebracht, de oorspronkelijke letters zijn weg. Het gebouw is aan de binnenzijde bijna ongewijzigd. In de lerarenkamer hangt een grote foto van Dubrovnik. Pogingen van de school om in een van de voormalige Joegoslavische republieken een zusterschool te vinden hebben nog niets opgeleverd.

Brussel - Boekarest

Warschau is niet de saaiste hoofdstad op het continent, volgens de bezoekers van de website Tripadvisor. Bij een bezoek aan Brussel (die is het) kreeg ik afgelopen weekeinde heimwee naar Boekarest, niet alleen door de taal en de Parijse paleizen aan de brede boulevards. De wachtruimte op Bruxelles Midi deed me denken aan de hal en met name de zitjes voor de McDonald's van Gara de Nord. Vol met reizigers zonder bestemming, gelukzoekers uit de hele wereld en bange toeristen tussen doodzieke muzikanten en families met de omvang van voetbalelftallen, die er de hele dag blijven plakken. Buiten reusachtige betonnen gebouwen aan waaipleinen vol zwerfvuil en donkere metrogangen die geuren naar plakkerige wafels en brood uit de heteluchtoven. Noem dat maar saai. Verborgen charme wordt in zulke peilingen natuurlijk niet meegewogen.