'Witte' Polen

Wij gaan ons huis in Utrecht verbouwen. Fors. Vandaag kwam ik een van de buren tegen. Een fervent klusser, die wel wat tips kon geven. "Polen moet je nemen", zei hij. "Zeker voor het stukwerk. Het zijn echt geweldige stukadoors. Ze zijn bovendien netjes en goedkoop." Ik had ze al gezien in onze wijk. Op daken, sjouwend met cementzakken, rokend in de auto. Je kunt ze niet van echte Hollanders onderscheiden, behalve dan dat als je netjes goededag zegt, zij enkel wat geslis laten horen. Er kleeft wel een nadeel aan die Polen, wist de buurman. Voor kleine klussen komen ze niet. "Die moeten telkens op en neer karren naar vrouwlief, dus dan moet het toch wel echt gaan om een weekje of meer." "Doen ze het zwart, grijs of wit", vroeg ik. "Ook daar zijn ze goed in", zei hij trots. "Van onze Polen kregen we alle bonnetjes die ze hadden verzameld in de afgelopen maanden." Hij grinnikte. "Er stond voor meer dan 6000 euro aan gips op. Maar ach, daar kijkt de bank toch niet naar." Op onze eettafel ligt nu het mobiel nummer van ene Jacek. "Hij verstaat Nederlands maar spreekt alleen een paar woorden Engels." Wordt vervolgd...