Marta

Marta heeft via een u-bocht nu ook het Roemeense nieuws gehaald. Het Roemeense zigeunermeisje is een lokale beroemdheid in Den Bosch en omstreken. Het Brabants Dagblad volgt haar handel en wandel sinds ze op 14-jarige leeftijd opdook als straatmuzikant met een vaste stek op de Wilhelminabrug over de Dommel. De komst van dit 'meisje van Dommel en Donau' en andere kindmuzikanten heeft de discussie over kinderarbeid binnen Nederland aangezwengeld. De Raad voor de Kinderbescherming en de burgemeester van Den Bosch tillen die het liefst naar Europees niveau. Twan van den Brand, verslaggever van het Brabants Dagblad zocht Marta op in haar geboortedorp bij de grens met Moldavië. Hij is nu op zijn beurt weer geïnterviewd door radiojournalist Carmen Constantin uit Boekarest. De Roemeense versie van het verhaal is gisteren of eergisteren uitgezonden op Radio RFI. Hoewel je zou zeggen dat de Roemenen zelf wel bekend zijn met bedelende en werkende kinderen, wordt Marta volgens Constantin nu ook in Roemenië een groot verhaal. Het roma-dossier van het Brabants Dagblad vind je HIER.
(De foto werd in december 2006 gemaakt in een plaatsje aan de Donau in het zuid-westen van Roemenië. Marta staat er niet op)

Brussel - Boekarest

Warschau is niet de saaiste hoofdstad op het continent, volgens de bezoekers van de website Tripadvisor. Bij een bezoek aan Brussel (die is het) kreeg ik afgelopen weekeinde heimwee naar Boekarest, niet alleen door de taal en de Parijse paleizen aan de brede boulevards. De wachtruimte op Bruxelles Midi deed me denken aan de hal en met name de zitjes voor de McDonald's van Gara de Nord. Vol met reizigers zonder bestemming, gelukzoekers uit de hele wereld en bange toeristen tussen doodzieke muzikanten en families met de omvang van voetbalelftallen, die er de hele dag blijven plakken. Buiten reusachtige betonnen gebouwen aan waaipleinen vol zwerfvuil en donkere metrogangen die geuren naar plakkerige wafels en brood uit de heteluchtoven. Noem dat maar saai. Verborgen charme wordt in zulke peilingen natuurlijk niet meegewogen.

Het Roemeense zwembad

Aan de Balkan valt niet te ontsnappen. Ik ben nog nooit zoveel Nederlandse mannen tegengekomen die van dichtbij de val van Srebrenica hebben meegemaakt, als in Afghanistan. De bardames die in de Nederlandse gezelligheidsruimtes (Echos) de alcoholvrije biertjes schenken, komen merendeels uit Bosnië. Toen EUFOR de aantallen militairen in Bosnië verminderde en daar dus geen werk meer voor ze had, had helaas ook niemand anders dat. En met een jaar Afghanistan of Irak spaar je al snel de inrichting van een huis bijeen. Op de militaire basis bij Kandahar worden alle Dixi toiletten en de uitwerpselen uit de zogenaamde 'natte fabs' verzameld in een groot rond bad met een omtrek van zo'n tweehonderd meter, de shitpit. Volgens de overlevering was een arme uitgezonden Roemeen zo gek er voor duizend dollar overeen te zwemmen. Hij schijnt daarna een week op de ziekenboeg gelegen te hebben om bij te komen van de chemicalieen. Uiteraard zou ik hem graag voor deze blog interviewen, maar hij is weer thuis. Alleen de bijnaam van het poepbad blijft 'het Roemeense zwembad'.
Een foto van de shitpit heb ik nog niet. Dit zijn Afghaanse jongens op de eerste dag van het Offerfeest. UPDATE 27/12: rechts de 'shitpit'. Onder: de Roemeens orthodoxe kerk op de militaire basis bij Kandahar.

Vlaggen

Waar las ik dat nou laatst, over die Nederlandse Europarlementariër die Europese vlaggen uitdeelde? Die had op vakantie in de overige EU gezien dat daar wél Europese vlaggen op overheidsgebouwen hangen. De liberale afgevaardigde (als ik het me goed herinner) hoopte op die manier het Europese gevoel bij de Nederlander wat sterker te maken. Ik heb in Nederland twee jaar tegenover een gemeentehuis gewoond en ik heb daar geen van beide vlaggen ooit gezien. Onze deelgemeente in Belgrado heeft hem wel, terwijl Servië nog zelfs geen kandidaat-lid is. Europees kampioen vlaggen is zonder twijfel Roemenië, waar je ook op kiosken en aan supermarkten de blauwe vlag met de gele sterren ziet hangen, ook al enige jaren vóór de toetreding tot de Europese Unie. Meestal vergezeld van de NAVO-vlag. Niet alleen in de grote steden (deze foto is gemaakt vanuit mijn hotelkamer in Iasi), ook op het platteland.

Gigi

Vertaler Carmen heeft moeite haar lachen in te houden als haar oog valt op een bijna manshoog schilderij in het vertrek waar ik George ‘Gigi’ Becali interview. Becali is een steenrijke zakenman die twee jaar geleden de Roemeense politiek inging en sindsdien snel aan populariteit wint. Op het portret ligt hij als een heilige in een lendendoek onder een boom gevleid, naast zijn heup twee broodkorsten. Het schilderij was ooit een grap van een kustacademie student. Hij maakte het om de spot te drijven met Becali, die het als een opdracht van God beschouwt om de Roemenen te redden met zijn nationalistische 'Partij van de Nieuwe Generatie'. De hompen brood waren oorspronkelijk op het schilderij geplakt. Becali was verrukt toen hij het zag en kocht het schilderij voor vijfduizend euro. Alleen de hompen brood moesten over. Tijdens ons gesprek schuift hij het schilderij opzij en laat zien wat erachter staat: een afbeelding van hemzelf als kruisridder in een gouden harnas en met een groot zwaard. Achter hem hangt Christus aan het kruis. Uit de hoek van het schilderij komen smekende handen en er komt 'goed' uit de hemel gestroomd, legt hij uit. Na president Traian Basescu - over wiens politieke toekomst vandaag in Roemenië wordt gestemd - is Becali de populairste man van het land. Hij is vooral bekend als eigenaar van voetbalclub Steaua Boekarest en klom op van schapenboer tot grootgrondbezitter. Een slimme en naar verluidt schimmige grondruil met het leger maakte hem steenrijk. Dat geld gebruikt hij tegenwoordig deels voor liefdadigheid. Hij bouwde huizen voor mensen die na de overstromingen van de Donau dakloos waren en betaalde de energierekening van de mensen op de foto's in de vorige post. Mensen die beweren dat hij zijn stemmen 'koopt', zijn 'jaloerse linkse manipulerende tegenstanders'. ,,We hebben een rijk land, maar zonder goede leiders. Als machtigste man in het land heb ik de taak ze te vervangen en een nieuwe selectie te maken."

Boekarest